[STREET](DESIGN)[WORDS] \ Talks

Είσαι ιδρυτικό μέλος και creative director του δημιουργικού γραφείου [STREET](DESIGN)[WORDS]. Πως προέκυψε αυτό το όνομα;
Το [STREET](DESIGN)[WORDS] είναι ένα one (wo)man show που λειτουργεί μέσα από διαφορετικές συνεργασίες ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε πρότζεκτ. Ασχολούμαι κυρίως με τον σχεδιασμό βιβλίων και με ενδιαφέρει η σχέση της οπτικής επικοινωνίας με τον δημόσιο χώρο. Το όνομα συνοψίζει το πώς ερευνώ αυτή τη σχέση. Είναι σαν μια εξίσωση, όπου ο δρόμος και οι λέξεις παράγουν σχεδιαστικές λύσεις. Στα ερευνητικά αυτά πρότζεκτ, ο χρόνος μου μοιράζεται μεταξύ έρευνας στον δρόμο (φωτογράφηση, συνεντεύξεις, χαρτογράφηση) και μετέπειτα ανάλυσής της και σύνθεσης.

Μεγάλωσες στο κέντρο της Αθήνας; Πως σου φαίνεται η εικόνα που έχει τώρα αυτό;
Δεν μεγάλωσα στο κέντρο και γι’ αυτό μου φάνταζε πάντα εξωτικό και γεμάτο ερεθίσματα. Με την πρώτη ευκαιρία μετακόμισα και από τότε νομίζω η εικόνα του έχει βελτιωθεί κατά πολύ, με την έννοια ότι πλέον είναι πιο ζωντανό. Αυτό που με ενοχλεί είναι το ότι δεν βοηθάμε στο να το κρατήσουμε καθαρό. Αυτό πιστεύω θα έκανε αισθητή τη διαφορά ποιότητας.

Η σχέση σου με την ελληνική street art σκηνή; Υπάρχει κάποιος artist που θαυμάζεις;
Πλέον δεν είμαι πολύ ενημερωμένη για την ελληνική street art σκηνή, αλλά παρατηρώ περισσότερο αυτά που τυχαίνει να υπάρχουν στις διαδρομές μου. Και αυτό που βλέπω συχνά πυκνά τελευταία είναι το βασανίζομαι. Γελάω με το πόσο μπορεί όλοι να ταυτιστούν με τον δικό τους τρόπο. Παίζει να είναι το μόνο street art που δεν ενοχλεί κανέναν. Το θεωρώ πολύ έξυπνο και ως μήνυμα και για την επιλογή σημείων, αλλά και για τη δόση χιούμορ που εμπεριέχει.

Πως σου φαίνεται όλη αυτή η δημιουργική πολυφωνία στους τοίχους του κέντρου; Βανδαλισμός ή τέχνη;
Η Αθήνα είναι η πόλη των αντιθέσεων. Οι αποστάσεις αισθητικής είναι τεράστιες. Από τις γιγαντοαφίσες σκυλάδικων στη Συγγρού έως τις αφίσες της Στέγης. Από την επιγραφή του τελευταίου σουβλατζίδικου, μέχρι την πρόσοψη του πιο avant garde εστιατορίου. Από το εύκολο και το γρήγορο έως το καλοσχεδιασμένο. Το ίδιο συμβαίνει και με το street art και γενικότερα με το graffiti. Μπορεί να βρεις από αυτοαναφορικά tags και throw ups, έως απόλυτα ρεαλιστικά κομμάτια, αλλά και κριτικά όπως το βασανίζομαι. Δεν μπορείς να κρίνεις το καλό ή το κακό αν δεν ορίσεις τα κριτήρια. Κι έτσι και με την τέχνη. Ανάλογα τι ορισμό της δώσεις, έχεις κι άλλη απάντηση. Για μένα σημαντικό είναι το περιβάλλον, το πού διαλέγεις να τοποθετήσεις το έργο. Τα tracks του ΗΣΑΠ για παράδειγμα είναι ένα μέρος που θα μπορούσε να ήταν γεμάτο αυτοαναφορικά εφήμερα κομμάτια και να μην ενοχλούν κανέναν. Αν διάλεγα, θα εξαφάνιζα το βάψιμο τρένων, αυτό ναι μου χαλάει την αισθητική όσο καλοσχεδιασμένο κι αν είναι το κομμάτι. Πολύ πετυχημένο παράδειγμα νομίζω είναι ο Blaqk που όταν βλέπεις ένα κομμάτι του λες αυτό δεν θα μπορούσε να υπήρχε πουθενά αλλού. Εναρμονίζεται με τον χώρο.

Αστική κουλτούρα, είμαστε η γενιά των πόλεων. Πως έχει επηρεάσει τη δουλειά σου;
Αυτό που μ’ έχει επηρεάσει περισσότερο είναι οι έντονοι ρυθμοί και οι ανεξάντλητες επιλογές τους. Αυτά τα δύο πολλές φορές δημιουργούν έναν θόρυβο που σε αποσυντονίζει και σε απομακρύνει από την ουσία. Έχω αρκετά πρότζεκτ παγωμένα λόγω αυτού. Το Εντός Στοάς από την άλλη είναι η απάντηση σε αυτό ακριβώς. Σε μια χαωτική Αθήνα, αφαίρεσα τον θόρυβο και ανέδειξα ένα ξεχασμένο εναλλακτικό δίκτυο πεζών διαδρομών μέσα από τις διαμπερείς στοές του εμπορικού τριγώνου, όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά με άλλους ρυθμούς. “Βρώμικες” πόλεις όπως η Αθήνα ακυρώνουν με τις αντιθέσεις τους τα όρια και αυτό είναι κάτι που τις κάνει ενδιαφέρουσες και ιδανικό πεδίο δράσης σχεδιαστών, αφού ο σχεδιασμός πολλές φορές είναι απλά η αφαίρεση των επιλογών.

Αγαπημένη πλατεία, στοά, χώρος και γιατί;
Δύσκολη ερώτηση. Αγαπημένη πλατεία η Σανταρόζα που δεν μπορώ να μην τη φαντάζομαι ως πισίνα. Στοά αγαπώ την Καϊρη. Κτίριο γεμάτο εκπλήξεις και εντυπωσιακές ιστορίες, ζεστοί άνθρωποι και καταιγισμός επιγραφών.

Ένα από τα ξεχωριστά έργα σου ονομάζεται Reclaim Athens. Πώς προέκυψε, πόσος χρόνος χρειάστηκε και πώς είναι να είσαι πραγματικός παρατηρητής της πόλης και όχι απλά περαστικός;
Το Reclaim Athens το σχεδίασα το 2010, μια περίοδο όπου κόσμος, που δεν έμενε απαραίτητα στο κέντρο, έκανε κάποιες bottom up ενέργειες για την αναβάθμισή του. Όπως οι Ατενίστας, οι ποδηλάτες Freeday και διάφορες άλλες πιο μικρές ομάδες. Ήταν ένα από τα ερευνητικά που έκανα για το μεταπτυχιακό μου στην Ολλανδία και μου πήρε ένα εξάμηνο. Τότε ο κόσμος δεν ήταν απλά παρατηρητής, διάλεγε να είναι ενεργό μέλος και φάνηκε να τον ενδιαφέρουν τα κοινά, κάτι που στη νοοτροπία μας μοιάζει να είναι νέο χαρακτηριστικό.

Προσωπική μου εντύπωση είναι ότι η Αθήνα έχει υπερβολικά όμορφες γωνιές αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει και στο σύνολο της πόλης. Τι πιστεύεις εσύ για αυτό; Υπάρχει επιστροφή σε ένα όμορφο αποτέλεσμα;
Αν δεν υπήρχε το άσχημο δεν θα έκανε εντύπωση το όμορφο. Αγαπώ την Αθήνα γιατί έχει πολλά πρόσωπα και αυτό της δίνει τις αντιθέσεις που λείπουν από άλλες πόλεις. Αν δεν παρκαράμε κιόλας στα πεζοδρόμια, θα ήταν η ιδανική πόλη για περπάτημα.

Αναφέρεις ότι οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το ιστορικό κέντρο εξαιτίας της πολύ κακής του κατάστασης. Τι έχεις να πεις για το παράδειγμα του περιοδικού Ρομάντσο που το κτήριο του φιλοξενεί πλέον νέους δημιουργικούς ανθρώπους όλων των ειδικοτήτων;
Δεν είμαι σίγουρη για τη σειρά των πραγμάτων. Μάλλον πρώτα οι επιχειρήσεις μετακόμισαν στα προάστια (οι μικρές ελληνικές άρχισαν να παρακμάζουν και οι πολυεθνικές κέρδιζαν έδαφος), μετά οι εργαζόμενοι και μετά το κέντρο ερήμωσε και κατέληξε έτσι. Τώρα, ευτυχώς συμβαίνει μια επανακατοίκηση του κέντρου, είτε με κατοικίες, είτε με γραφεία. Η θερμοκοιτίδα Ρομάντσο έκανε την αρχή στην υποβαθμισμένη περιοχή του Γερανίου, όπου πριν από δυο χρόνια δεν τόλμαγες να διασχίσεις την Σωκράτους. Απ’ το γραφείο κινούμαι σε όλη την περιοχή οποιαδήποτε ώρα χωρίς να φοβάμαι. Μια ιδέα είναι στο τέλος. Το Ρομάντσο είναι μια πάρα πολύ θετική ενέργεια και για την περιοχή, αλλά και για τους νέους επαγγελματίες που θέλουν να κάνουν βάση τους το κέντρο. Προωθεί τη δημιουργικότητα και τη συνεργατικότητα, κάτι που στις δύσκολες αυτές μέρες, λύνει αρκετά προβλήματα.

Ιδιωτική πρωτοβουλία, ευθύνη όλων μας ή καθαρή ευθύνη της πολιτείας για τη σημερινή κατάσταση; Η λέξη reclaim που στοχεύει; Δεν ζουν οι Έλληνες στην Αθήνα;
Συνδυασμός όλων θα έλεγα. Κανείς δεν ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο, είμαστε όλοι μέρος του προβλήματος. Το reclaim αναφερόταν το 2010 στις κινήσεις των πολιτών να διεκδικήσουν τον δημόσιο χώρο. Αυτό, διότι είτε ήταν βρώμικος (καθάριζαν πεζοδρόμια από τσίχλες), είτε γιατί η χρήση του δεν λειτουργούσε (άδεια οικόπεδα μεταμορφώνονταν σε πάρκα), ή πολύ απλά υπήρχε εγκληματικότητα και κάποια περάσματα ήταν απαγορευμένα για τον μέσο άνθρωπο (π.χ. Σωκράτους). Υπήρχε λοιπόν η Αθήνα, αλλά ουσιαστικά δεν μπορούσε ο κόσμος να την “χρησιμοποιήσει”. Ο τίτλος έχει αναφορές στην ομάδα Reclaim The Streets (RTS) των 90’s όπου διεκδικούσαν τον δημόσιο χωρο περισσότερο ως αντίδραση προς την παρουσία αυτοκινήτων. Για το ίδιο θέμα όμως υπάρχουν και παλαιότερες αναφορές με βασικό κορμό το ότι οι δρόμοι ανήκουν στους ανθρώπους.

_

You are a founding member and the creative director of the creative firm [STREET](DESIGN)[WORDS]. How did this name come up?
The [STREET](DESIGN)[WORDS] is a one (wo)man show that operates through different collaborations depending on the needs of each project. My main occupation is book design and I interested in the relation between the visual communication and the public space. The name sums up how I investigate this relation. It is like an equation where the streets and the words produce a design solution. During these research projects, the time is divided between research on the street (photography, interviews, mapping) and afterwards analysis and synthesis.

Did you grow up in the center of Athens? What do you think of its appearance today?
I didn’t grow up in the center and this is why I find it exotic and full of stimulus. However, I moved there the first chance I got and since then I think that it meliorated in a great extent, meaning that it more vibrant now. What bothers me is that we don’t try to keep it clean, which I believe would make a great difference in its quality.

What is your relationship with the street art scene? Is there an artist who you admire?
I am not very aware of the Greek street art scene any more, but I notice more the pieces that I happen to come across during my walks. What I see very often lately it the “I suffer” (βασανίζομαι). I laugh with the fact that everyone can identify in their own way with it. This might be the only street art piece that doesn’t bother anyone. I find very clever the meaning and the choice of the locations, but also for the essence of humor that it is containing.

How do you find this creative polyphony on the streets of the center? Vandalism or art?
Athens is a city of oppositions. There are huge differences in aesthetics. From the huge posters of the live Greek music stages of Sygrou Avenue to the posters of Onassis Cultural Center. From the sign of a neighborhood souvlaki restaurant, to the sight of the most avant garde restaurant. From the easy and quick to the well-designed. It is the same thing with street art and graffiti in general. You can find pieces varying from tags and throw ups to very realistic designs, but also pieces like the “I suffer” with a sense of criticism. You cannot judge if something is good or bad before defining the criteria first. It is the same thing with art. Depending on the definition you give for it, you have a different response. The important thing for me is the environment in which you choose to place the art piece. The train tracks for example can be a location full of tags, fleeting pieces and they wouldn’t bother anyone. If I had to choose, I would vanish the paining of the trains; this is something that ruins my aesthetics no matter how well-designed the piece. A very good example of that is Blaqk. Wherever you see his pieces you think to yourself that there couldn’t be anywhere else. They are in total harmony with the environment.

City culture, we are the generation of the cities. How does this affect your work?
What has really affect me is the speed in which everything is happening and the exhausting choices. These two things often create a noise that defocuses you and drags further away from the real essence of life. I have frozen many projects because of that. The “Entos Stoas” on the other hand is the answer to this problem. In a chaotic Athens, I removed the noise and I highlighted the alternative route of pedestrian streets through airy arcades of the commercial triangle, where times seems to go by slower. “Dirty” cities like Athens tent to push the boundaries with their differences, that is something that makes them interesting and ideal for designers, since design in many cases is simply the removal of choices.

Favorite square, arcade, space and why?
Though question. Favorite square is Santaroza, which I can help it but picture it as a swimming pool. I love arcade Kairi. Building full of surprises and amazing stories, warm people and numerous signs.

One of your exceptional pieces is called Reclaim Athens. How did it happen, how much time did it take you and how does it feel to be a true observer of the city and not just passing by?
I designed Reclaim Athens in 2010, in a period where people that weren’t necessarily living in the center where taking some bottom up actions for upgrading it. For example the Atenistas, the bikers Freeday and some other smaller groups. It was one of the researches I did for my master’s degree in the Netherlands and it took me a semester. Back then people were not just observers but the chose to be active members that cared about the common issues, which seems to be a new characteristic to our mentality.

My personal belief is that Athens has exceptionally beautiful corners but this doesn’t apply to the city as a whole. What do you believe and is there a way back to a beautiful result?
If there was nothing ugly then the beauty wouldn’t capture our attention. I love Athens because it has many faces which result in difference that hardly exist in other cities. If we didn’t park our cars on the pavement then it would be the ideal city for walking around.

You mentioned that the Athenians were forced to leave the historical center due to the bad situation. What do you have to say for the case of Romanzo magazine which is now a building that accommodates young creative people of various occupations?
I am not certain on the course of events. Probably the companies first moved to the suburbs (the small local businesses started to decay and the international conglomerates took over), then the employees did too and then the center started to desert and it became this. Now, fortunately, a re-habitation of the center is taking place, both with residences and with offices. Romanzo was the first business to take action in the degraded area of Geranios, where a couple of years ago you wouldn’t dare to cross Sokratous Street. Leaving the office I go around this area no matter the time without feeling frightened. It is a state of mind in the end. Romanzo is a really positive action for the area and for the young entrepreneurs who wish to be based in the center. It promotes the creativity and the collaboration, which is something difficult in our days. It solves many problems.

Private initiative, everyone’s responsibility or sole responsibility of the state for today’s situation? What is the aim of the word reclaim? Don’t Greeks live in Athens?
It is a combination of all these I would say. No one is to be blamed more or less, we are all part of this problem. The reclaim referred to the actions of the citizens in 2010 whose aim was to claim the public space. And that was happening because it was either dirty (and they were cleaning the pavements of the chewing gum) or because there were unused spaces (empty sites that were transformed into parks), or because there was criminality and some passages were forbidden to the common man (Sokratous Street). Therefore, Athens existed but the people were not able to “use” it. The title is also a reference to the 90’s group Reclaim The Streets (RTS) that was claiming the public space mostly as a reaction to the existence of cars. There are, however, older references to this subject, whose main idea was that the streets belong to the people.

Follow [STREET](DESIGN)[WORDS]
Website \ Facebook Page
Reclaim Athens-01

Reclaim Athens-03

Reclaim Athens-04

Reclaim Athens-07

Reclaim Athens-08

Reclaim Athens-10

Reclaim Athens-11

Reclaim Athens-12

Athens Walkthrough-01

Into Stoas_All Products

Into Stoas-Athens Walkthrough_01

Into Stoas-Athens Walkthrough_04

Into Stoas-Athens Walkthrough_06

Into Stoas-Athens Walkthrough_08

Into Stoas-Athens Walkthrough_09

Into Stoas-Athens Walkthrough_10

Into Stoas-Athens Walkthrough_11

Let’s get social
Facebook  Twitter  Tumblr  Instagram  Pinterest